Dieren

Bozerik

Ik ben Bozerik, ook wel "de bomma" genoemd. Ja, ik ben al een beetje oud maar ik voel me nog helemaal top. ik wordt rond de 35 jaar geschat en ik stap al ietsje trager.

Maar ik kan en durf nog veel! Ik kan onder touwen kruipen en over smalle bruggen stappen. Als ik een plek met droog zand tegenkom, dan ga ik met mijn hoofd naar beneden, kniel ik door mijn benen en rol ik heen en weer tot ik helemaal vol zand hang. Ik heb de naam Bozerik gekregen omdat ik er soms boos kan uitzien, met ruige froufrou. Maar eigenlijk... Denk je dat ik boos ben? Soms, als jij heel stilletjes bij mij in de weide komt, dan kan ik mijn hoofd op je schouder leggen en luister ik naar wat jij me vertelt. 

Liselotte

Mijn naam is Liselotte en ik ben geboren in de weide van Bozerik in 2003. Zij is een soort mama voor mij en ik bescherm haar als ik denk dat ze het nodig heeft. Ik lijk op een Provençaalse ezel met mijn grijze vacht, witte neus en op mijn rug draag ik een tekening van een groot zwart kruis.

Als er iemand nieuw in de weide komt, kan ik vanop 10m afstand toekijken en pas nadien kom ik wat dichter. Ik kan soms lange tijd ter plaatsen genieten terwijl ik gemasseerd word. Misschien weet jij wat mijn favoriete massage plekjes zijn? Ik kan een karretje voorttrekken waarin kinderen kunnen zitten, en ik maak graag wandelingen door het bos. Ik ben ook heel voorzichtig. Als het te steil is of als het moeilijk wordt, kijk ik eerst goed waar ik mijn voeten ga zetten. Dan pas, ga ik stap voor stap verder. Ik blijf, in tegenstelling tot Bozerik, mooi achter de draden ik zal er niet onder kruipen, maar eet wel graag alle grasjes links en rechts, zelfs tussen de dorpelstenen.

Max

Halo, ik ben Max, trotse vader van mijn knappe zoon Sem. Sinds eind september 2022 wonen wij samen bij Bozerik en Liselotte. Een hele nieuwe wereld gaat voor ons open...

Ik ben zeer nieuwsgierig en blijf graag in de buurt van mijn zoon, ik zal hem dan ook beschermen als dat nodig is. Door mijn ouderdom en levenswijsheid weet ik dat je niet te veel angst moet hebben in het leven en vooral het positieve moet zien in de nieuwe uitdagingen die je krijgt. Die camionrit van Nederland naar ErgoEzel vond ik ook spannend hoor, maar ik heb het wel gedaan hé ik heb het voorbeeld getoond aan mijn zoon en voila nu zijn we hier bij ErgoEzel te Duffel.

Sem

Hoi, Sem hier. Je herkent me direct aan mijn kuif en ik sta als eerste aan de poort om jullie op te wachten. Zoals jullie al hebben gelezen ben ik dus de zoon van Max. Vroeger, lang geleden woonden wij met z'n 7 bij een heer in Nederland, die kon helaas niet voor ons zorgen en liet ons over aan ons lot. Onze hoeven werden niet meer verzorgd onze stal was één en al stank, rottigheid en vies. Wij werden ziek en zwakten af tot we werden opgevangen in de stichting Ezelshoeve in Nederland. Toen we daar weer gezond waren, kregen wij tweeën een nieuw adresje in Leende. Oh wat waren dat 9 heerlijke, zorgeloze jaren bij Marga en Seli. Zij gaven ons heel veel liefde. tot we het bericht kregen dat onze weide verkocht werd... Oh nee wat nu? Zo blij dat Manon ons is komen halen uit Leende anders moesten wij terug naar een asiel...

Ik ben nu al helemaal in mijn nopjes bij ErgoEzel en ik ben ook al de mensen die we tegenkwamen zeer dankbaar, ook die heer die niet voor ons kon zorgen. Dank u, lieve mensen! Dank u!